Nie ten czas...

To nie jest mój czas na wszystko czego bym chciała. Jedyna radość jaka mam to rodzina. Na wszystko inne muszę czekać. Dobrze, ze chociaż mam z kim. Ale to i tak nie sprawia, ze czuję się lepiej. Może tylko jak jestem blisko niego. Pod tym względem akurat mogę powiedzieć, że mam szczęście. Ten związek daje mi satysfakcję i chęci do życia. Ale nie o tym chciałam dziś pisać.
Nie jest to mój czas na dalszą edukację. Nie powiem marzę o studiach, aby na nie pójść i ponownie się uczyć. Co mnie do tego skłoniło? Może to, że gdzieś w przyszłości czeka mnie lepsza i wymarzona praca? Kiedyś mi nie zależało an studiach. Potem chciałam iść bo wszyscy znajomi prawie poszli. A teraz chcę ze względu na siebie. Ale muszę czekać. Co jest powodem? Oczywiście kasa, jak zawsze w naszym przypadku, ale po rozmowie z K. czuję się lepiej. Wiem, ze czasem trzeba coś przełożyć, albo odłożyć. Ale mam nadzieję, że będę miała okazję jeszcze pójść. Mąż powiedział, że jak będę chciała to jeszcze pójdę, wiec mam taką nadzieję.
Druga sprawa to nasze potomstwo. Z nim też aktualnie czekamy. Nie możemy sobie pozwolić na powiększenie naszej rodziny w tym czasie. Też jest to powiązane z kasą, ale nie tylko. Najpierw muszę ustabilizować moją sytuację w pracy. Praktycznie pracuje drugi miesiąc na okres próbny. Wcześniej byłam tylko na stażu i potem prawie rok poszukiwań. Eh traciłam już wiarę w siebie. Teraz przynajmniej trochę zarobie i to dosłownie. Ale zawsze coś, nie muszę cały dzień siedzieć w domu. Minusem tego jest to, że po powrocie n ie mam na nic ochoty, ręce mi odpadają i najchętniej bym sobie odpoczywała. Czasem mi się nawet udaje. Ale to są uroki wspólnego mieszkania z rodzicami. Ale to chyba temat na osobną notkę, aby wszystko wytłumaczyć. Może kiedyś...
Ale może to dobrze, że teraz trochę poczekam, nauczę się cierpliwości. Na pewno mi się przyda... w końcu nie można mieć wszystkiego. Szkoda, ze niektórzy od razu wszystko mają. Ja na razie mam miłość i postanowiłam czerpać z niej jak najwięcej. A co z Walentynkami? Jeszcze nie mamy planów, chciałam coś zaplanować, ale K. nigdy nie planuje, więc dam mu wolna rękę. Może mnie zaskoczy?

Chciałam się jeszcze odnieść co do zmian w udzielaniu ślubu kościelnego. U wielu osób wywołały one kontrowersje. I w sumie się nie dziwie. w końcu nikt by nie chciał aby ktoś obcy wypytywał nas o nasze życie intymne. Ale myślę, że nie które rzeczy można by zmienić. Nie wiem co mój K. o tym myśli, ale ja jakby nauki trwały pół roku to tez bym chodziła. Choć niektórzy nie mają tyle czasu. Teraz aby zarobić jakąś porządną kasę niektórzy pracuję po 12 godzin albo nawet dłużej, więc nie wiem czy im się spodoba taka zmiana. Ale i tak decyzja nie należy do nas. Myślę, że są osoby, które chciałby by wziąć ślub ale ich nie stać a niektórzy księża podobno mają porobione cenniki odnoście mszy i sakramentów. Myślę, że to też się powinno zmienić. My mamy bardzo fajnego księdza i cieszę się, że trafiliśmy an niego. Dawno nie byłam w kościele u nas w parafii, jakoś nigdy nie po drodze i jeździmy teraz do innego, ale chyba muszę się tam wybrać i poczuć klimat :) Pozdrawiam